Wednesday, August 4, 2010
बार्टर
शांतता का हवी असते माणसाला .. चिंतन मनन करायला कि माणसापासून थोडा वेळ दूर जाऊन परिस्थितीचा विचार करायला .. खरच माणसाला शांतता का हवी असते ? असा विचार करताना जाणवले कि या प्रश्नाचे उत्तर शोधायला पण शांतता हवी आहे मला.. मजेदार आहे ना किती गोष्ट .. म्हणजे माणसाचा स्वभाव वेगवेगळा , त्याच्या मागण्या वेगळ्या , त्याची आजूबाजूची परिथिती वेगळी, पण काही काही गोष्टी जगातल्या प्रत्येक माणसामध्ये कश्या काय सारख्या असू शकतात ना ? असा विम्झीकल विचार करायला लागले कि काहीच सरळ अन साधे सोपे वाटत नाही.. प्रत्येक गोष्टीचा काहीतरी विचित्र अर्थ निघतो आणि प्रत्येक वेळी तो पटेल ,आवडेल किंवा समजेल असे पण नाही..तर शांतता हि गोष्ट म्हणजेच विचित्र आणि मिळायला खूप अवघड.. म्हणजे मारामारी ,महायुद्ध होते इतके महाकठीण आहे .. तरी माणूस प्रत्येक ठिकाणी ती शोधायचा प्रयत्न करतो.. त्याला अजून उमजले नसेल का कि ती तशी फार अवघड गोष्ट नाही आहे मिळवायला फक्त स्वतःहून मागायची गोष्ट आहे... म्हणजे शांतता हवी असेल तर ती शोधायची गरज नसते ती कायमच आपल्याबरोबर असते .. फक्त तिला मिळवताना आपण काही जवळचे गमवणार नाही ना .. याची काळजी प्रत्येक वेळेला घ्यावी लागते.. आणि माझे असेच होते.. नेहमी मी असे काहीतरी प्रयत्नपूर्वक ठरवते जे होऊ नाही द्यायचे पण कधीच नाही यश येत त्यामध्ये.. अगदी माझे असेच होते .. शांतता मिळवताना पण त्याच्या शोधात मी कुठे तर स्वतःच हरवून जाते असे सारखे वाटते आणि मग मला परत येता येत नाही.. रस्ताच सापडत नाही.. मी कुठेतरी दूर जाऊन पोचलेले असते.. अनोळखी प्रदेशात.. माणसे नवीन , जागा नवीन.. जुनी काय असेल तर ती फक्त मी न माझा भूतकाळ .. मग परत सुरु होते माझी लढाई .. आणि माझा अट्टाहास शांतता मिळवण्यासाठीचा ... पण त्यातून कधीच काही मिळत नाही मला.. नेहमी मला असे वाटते राहते कि मी शांततेसाठी बार्टर करत आहे... माझ्या माणसांबरोबर.. आणि शेवटी फारच तोटा करून घेते मी माझा .. आणि ती शांतता या विचारात कुठेतरी हरवून जाते.. आणि मग परत माझा जुनाच ठरलेला नवीन प्रवास सुरु होतो.. परत कुणाशीतरी बार्टर करायचे कुणाला तरी देऊन त्या शांततेसाठी.... !
पाऊस
मस्त पाऊस पडत आहे ....आणि मग अर्थातच डोक्यात पहिला विचार येतो कि मस्त चहा आणि भजी हाणावे आणि असेच लोळत पडून राहावे आजीच्या साडीच्या धुपाटे घेऊन .. पण अचानक लक्षात येते कि चहा आणि भजी करायला आई नाही आहे खायचेच असेल स्वतः उठून करावे लागणार आहे.. आणि मग पडून राहायचे तर लक्षात येते कि ते आजीवाले धुपाटे पण नाही आहे.. आपण कितीतरी हजारो मैल दूर आहोत यासगळ्या पासून... आणि अचानक तो मस्त वाटणारा पाऊस .. रडायला लागलाय कि काय असे वाटायला लागते .. आणि मग काय सगळे परत विचार चक्र सुरु होते कि आपण उच्चशिक्षण का घेतो तर प्रगती करण्यासाठी... आपल्या आई बाबांना खुश ठेवण्य्साठी.. आणि अर्थातच स्वतः पाहिलेली काही स्वप्न पूर्ण करण्यसाठी.. आणि मग थोड्या वर्षाने लक्षात यायला लागते.. सगळी स्वप्न तर डोळ्यासमोर होती.. मग आपण का आलो ते सगळे जग सोडून.. आणि नक्की काय मिळवले हे स्वप्न पूर्ण करून.. फक्त पैसे जास्त कमावणार .. पण खरच ते स्वप्न होते का कधी.. ?? तर नाही.. मस्त आई बाबांना समाधान द्यायचे होते.. किंवा त्यांच्या डोळ्यात ते बघायचे होते.. आणि मग आयुष्यभर त्यांनी सभाळले तसे त्यांना सभालता यावे एवढेच तर समर्थ व्हायचे होते.. मग या कमीत कमी मागण्या पेक्षा माझी स्वप्न मोठी होत गेली कळलेच नाही.. आणि मग मी माझ्यात चक्रात अडकले नाही का ? आणि आता परत फिरणे नाही.. जे ठरवून आले होते ते पूर्ण करावेच लागणार आहे.. आणि अचानक जाणीव झाली कि हे अदृश्य बंधने कधी आली माझ्यावर... जबाबदारी कधी पडली खाद्यावर.. सगळे कसे नकळत घडून गेले.. आणि मग जाणीव झाली कि मी आत मोठी झाली.. कॉलेज मध्ये असताना आई माझी कधी पाऊसात भिजायला नाही आली.. मी सारखे म्हणायचे तिला कि ये तर खर.. तुला काही मजा नाही करायला येत बघ.. पण आता ज्यावेळी मी भिजण्यापुर्वी आजारी पडण्याचा किंवा आजारी पडले तर डॉक्टर च्या बिलाची काळजी करते त्यावेळी माझी मी च मला किती मिस करते कसे सांगू.. ??? वयानुसार मी बदलणार .. परिस्तिथी बदलणार याची जाणीव न्हवती असे कधीच न्हवते.. ते कायमच माहित होते.. बदल हा निसर्गाचा नियम आहे आणि ते होतच राहणार .. ते कोणी चुकवू नाही शकत.. पण स्वतः लाच आरशात बघताना वाटते कि मी काय विचार करायचे आणि आता काय करायला लागले होते.. ज्यावेळी आई असाच विचार करायची त्यावेळी स्वतःला लाखवेळा बजावले होते कि काही झाले तरी स्वतः ला असे होऊ द्यायचे नाही.. पण माझ्याच नकळत मी कधी अशी झाले कळलेच नाही.. फक्त आनंद , निखळ क्षण सगळे सगळे मागे पडले.. राहिला फक्त नोकरी पैसा जबाबदारी .. चूक बरोबर गोष्टींचा हिशोब... आणि व्यवहार .. !
आवाज शांतता
घरात असेच एकटे बसले कि जाणवते कि आपल्या आजूबाजूला किती आवाज होत असतात सारखे .. आणि आपण त्यातले अर्धे आवाजांकडे लक्ष पण नाही देत.. पण ज्यावेळी घरी कोणी नसते आणि निरव शांतात पसरलेली असते .. त्यावेळी अचानक ते सगळे आवाज जाणवायला लागतात.. आणि मग एकदम वाटते कि आधी हे सगळे कधी का जाणवले न्हवते.. मग मी असाच विचार करत होते.. सकाळी उठल्यावर शेजार्याच्या घरी चालणारा रेडीओ, कुत्र्याचा भुंकणे , लहान बहिणीशी बडबड , बाबांचे फोन वर बोलणे आणि मग आईची स्वयपाकघरात चाललेली गडबड तिला पण एक विशिष्ट्य असा आवाज असतो .. आज अशीच मी एकटी घरी बसलेली .. काही करायला नाही आणि अचानक मी कधीही न ऐकणारे हे सगळे आवाज आज आठवत आहे .. आणि विचार करत आहे कि हे सगळे आवाज असताना मी कधी लक्ष नाही देत पण नसताना असे हे त्रास का देतात आठवून .. काही काळात न्हवते.. मग मला लक्षात आले कि ते आवाज नसतात जे आपण आठवत असतो .. तर ते आवाज करणाऱ्या माणसांना आपण स्मरत असतो.. त्यांचे आपल्याबरोबर असणे त्यांनी आपल्या आजूबाजूला असणे या सगळ्या गोष्टी आपण आठवत असतो .. कारण यातला प्रत्येक आवाज काढणारा एक माणूस आहे .. ज्याच्याशी आपण जुळलेलो असतो .. आणि मग ते सगळे प्रसंग डोळ्यासमोर येऊ लागतात ..मग एक वेळ अशी येते ज्यावेळी आपण फक्त त्या आवाजाबरोबर बर्याच गोष्टी डोक्यात यायला लागतात..
तसेच काहीसे मनसे असताना पण होत असेल का ? म्हणजे आपण माणसात आहोत पण एखादा माणूस असे काही वागतो कि आपल्याला त्याच्या मुले कुणाची तरी आठवण येते.. आणि मग जवळ असलेला माणूस आपण विसरून जातो काही क्षणासाठी का होईना..मग त्या जगातून या जगात परत येताना आपण तो आवाज मनात ठेवतो.. असाच तो आवाज माणसाची ओळख असते आपल्या मनात कोरलेली.. आपण ते कधीच ठरून करत नाही .. ते आपोआप होऊन जाते.. काही काही रहस्य उलगडता येत नाहीत हेच खर.. तसेच एखाद्या माणसाचे अस्तित्व आपल्याबरोबर असणे म्हणजे खरच कधी कधी न उलगडणारे सत्य आहे तर कधी कधी विचार करायची गोष्ट च नाही आहे .. ती अनुभवायची गोष्ट आहे .. मनापासून जगायची गोष्ट आहे .. आणि अशी माणसे आयुष्यात आहेत यासाठी खुश होण्याची गोष्ट आहे..
तसेच काहीसे मनसे असताना पण होत असेल का ? म्हणजे आपण माणसात आहोत पण एखादा माणूस असे काही वागतो कि आपल्याला त्याच्या मुले कुणाची तरी आठवण येते.. आणि मग जवळ असलेला माणूस आपण विसरून जातो काही क्षणासाठी का होईना..मग त्या जगातून या जगात परत येताना आपण तो आवाज मनात ठेवतो.. असाच तो आवाज माणसाची ओळख असते आपल्या मनात कोरलेली.. आपण ते कधीच ठरून करत नाही .. ते आपोआप होऊन जाते.. काही काही रहस्य उलगडता येत नाहीत हेच खर.. तसेच एखाद्या माणसाचे अस्तित्व आपल्याबरोबर असणे म्हणजे खरच कधी कधी न उलगडणारे सत्य आहे तर कधी कधी विचार करायची गोष्ट च नाही आहे .. ती अनुभवायची गोष्ट आहे .. मनापासून जगायची गोष्ट आहे .. आणि अशी माणसे आयुष्यात आहेत यासाठी खुश होण्याची गोष्ट आहे..
दृश्य - अदृश्य
ताल सिनेमा बघत होते .. बर्याच दिवसांनी .. तसा मला तो अक्षय खन्नाचे पात्र खूप आवडते .. वास्तवात असे कोणी असणे जरा अवघड आहे.. पण त्यांना छान वाटवले आहे ...अभिनय पण छान केला आहे .. पण तो मुद्दा नाहीच आहे.. असाच विचार करत होते .. ताल मधल्या एका गाण्यात शहीद कपूर आहे .. म्हणजे काही सेकंद साठीच आहे .. पण आहे.. अर्थात हे कळले कधी ज्यावेळी शहीद कपूर मोठा नट बनला.. म्हणजे काय काही काळासाठी तो अदृश्य होता आणि एका वेळेला अचानक दृश्य झाला .. जर तो नुसता असाच डान्सर राहिला असता तर कोणी त्याकडे लक्ष पण दिले नसते .. आपल्या आयुष्यात पण असे होत असेल ना.. म्हणजे कधी कधी अदृश्य असणारी .. बरीच माणसे किवा नाती .. जी कधी काळी अदृश्य होती किंवा आता अदृश्य आहेत.. आणि नंतर दृश्य झाली .. आता माझी रूममेट आहे ती आणि मी ३१ डिंसेबर २००७ ला एकाच वेळी एका ठिकाणी होतो .. पुण्याच्या जे एम रोड वर .. पण त्यावेळी आम्ही एकमेकांना ओळखत पण न्हवतो .. एकमेकांना पास झालो असलो तर ते पण नाही माहित.. आणि नंतर भेटलो हजारो मैल दूर आणि जिवाभावाच्या मैत्रिणी झालो .. पण आता विचार केल्याशिवाय राहवत नाही कि त्यावेळी भेटलो असतो तर काय वेगळे झाले असते.. कदाचित आम्ही कधीच इकडे येऊन चांगल्या मैत्रिणी झालो नसतो किंवा अजून चांगल्या मैत्रिणी झालो असतो.. ! अर्थात तो प्रश्न कायम अनुउत्तरीत राहिल, नाही का ?
मग अर्थात अजून एक विचार आला कि उलटी प्रोसेस होते का ? तर नाही कधीच नाही होत ... कारण एकदा दृश्य झालेली व्यक्ती कधीच परत अदृश्य करता येत नाहीत .. ती व्यक्ती /नाते संपले किंवा निघून गेलीतरी ते नाते कधीच अदृश्य नाही होत.. आठवणी असतात .. आयुष्यातला कुठला ना कुठला भाग त्या माणसाची जोडला गेलेला असतो .. आणि त्यातले काही भाग आनंद देणारे असतात काही चांगल्या वेळाची आठवण करून देणारे असतात.. तर काही असेच डोळ्यात पाणी आणणारे .. पण म्हणून कोणी थांबत नाही ना.. सगळीजण नेहमीच अशीच रोज अदृश्य माणसांना दृश्य करायचा प्रयत्न करत असतात.. तोच तर माणसाचा स्वभाव आहे .. आणि कितीही चांगले वाईट अनुभव आले तरी माणूस काही थांबणार नाही आहे .. हे कायम असेच चालू राहील .. अविरतपणे.. !
मग अर्थात अजून एक विचार आला कि उलटी प्रोसेस होते का ? तर नाही कधीच नाही होत ... कारण एकदा दृश्य झालेली व्यक्ती कधीच परत अदृश्य करता येत नाहीत .. ती व्यक्ती /नाते संपले किंवा निघून गेलीतरी ते नाते कधीच अदृश्य नाही होत.. आठवणी असतात .. आयुष्यातला कुठला ना कुठला भाग त्या माणसाची जोडला गेलेला असतो .. आणि त्यातले काही भाग आनंद देणारे असतात काही चांगल्या वेळाची आठवण करून देणारे असतात.. तर काही असेच डोळ्यात पाणी आणणारे .. पण म्हणून कोणी थांबत नाही ना.. सगळीजण नेहमीच अशीच रोज अदृश्य माणसांना दृश्य करायचा प्रयत्न करत असतात.. तोच तर माणसाचा स्वभाव आहे .. आणि कितीही चांगले वाईट अनुभव आले तरी माणूस काही थांबणार नाही आहे .. हे कायम असेच चालू राहील .. अविरतपणे.. !
Saturday, June 12, 2010
Catch 22
"हरन्याला पुलिस नी पकडुन नेलं ना बाप्पा.." कालू वरडत वरडतच येत व्हता.
"का म्हुन?" बाप्पाच्या चेहऱ्यावर माशीही उडाली नाही.
"ते काल नक्सलीनी मारलं व्हतं ना पुलिसले...हरन्या नक्सली हाये म्हनत व्हते"
"नक्सली? हरन्या? काय येडबीड लागले का बे पुलिसले?"
"कोनीतरी पायजे ना बाप्पा....रिकॉर्ड ले.. हरन्या वावरात गेला व्हता रात्री...धरला ना मग त्याले रस्त्यात...जंगल म्हुन वावराचा रस्ता हाये...तर तिथेच धरला पुलिसने..."
"साली आपली तर जिदंगानीच खराब हाये साली...तिथे नक्सली इथे पुलिस..."
"जाव दे...रोजचाच हाये..."
"हा.. एकदा आपल्याले बी पकडुन नेतील ना तोवर राह पहायची"
"सोड ते...मी उद्या तुमसर ले जाउन राहिलो...भाताच्या गिरणीकडे..."
"मी बी येतो ना बे मग...एका गाडीने जाउ..पैसा वाचेल ना बे.."
--------------------------------------------------------------
"साहेब...नक्सली हाये म्हनत व्हते...आमची सगळी गाडी लुटली साहेब...कालुवर वार बी केले..माझ्या डोक्यात दगड घातला....नशीब म्हणुन जित्ता राहिलो"
"नक्सली...?" इंस्पेक्टर
"म्हनत व्हते साहेब..पण नक्सली नसनार ते" कालु बोलला
"तुला काय माहिती बे? कोन नक्सली ते?"
"म्हंजे साहेब...."
"हवालदार ह्याला घ्या आत...आन ह्या बाप्याची जबानी नोंदवा की नक्सल्यांनी लुटले"
------------------------------------------------------------------------------------
"अरे कालु...तु बी इथे"
"आयला हरन्या काय झालं बे तुला...असा थोबडा काम्हुन झालाय.."
"लई मारला ना सायबाने....सालं नशीबच खराब...तुला काम्ह्नुन घातला इथे?"
"आयला लंबी कहानी हाये..."
-------------------------------------------------------
"चला...निघा इथुन...लवकर"
"मायबाप...उठायची शक्ती नाय हाय...लई मारलाय पुलिसने"
"उचला रे ह्यांना...आपलीच मानसं आहेत...."
"मायबाप तुम्ही चौकीवर हल्ला करुन आमाले घेवुन जाताय...पण पुलिस नंतर लय त्रास देईल...आमाले राहु द्या इथेच"
"चल बे...बघतो कोन हात लावतं तुमाले"
--------------------------------------------------------
"हे कुठे आनलं आमाले?"
"ही आपली चौकी हाये बे...डॉक्टर तपासा ह्यांना. आपलीच मानसं आहेत"
-------------------------------------------------------------------
"गोरिलाज..कोम्रेड्स...आज आपल्या फ़ौजेत हरन्या आनि कालु हे दोन कॉम्रेड्स आलेत"
"तुमचे उपकार सरकार..." कालु भावनाविवश हौन बोलला.
"उपकार वगैरे काही नाही कालु...आपण आपल्या बांधवांसाठी लढतोय."
"हो सरकार"
"सरकार नाही...कॉंम्रेडस....आपण सगळे बंधु आहोत."
"हो कामग्रेड"
"हा हा हा...असु दे असु दे"
-----------------------------------------------------------
"हरन्या, कालु...आज तुमचे ट्रेनिंग पुर्ण....पहिल्या कामगिरिवर जायचेय तुम्हाला"
"यस कॉम्रेड"
"तुमच्याच गावात...त्या गद्दार बाप्पाला संपवायचेय."
"काय?"
"हो..हीच परिक्षा आहे तुमची"
----------------------------------------------------
"का म्हुन?" बाप्पाच्या चेहऱ्यावर माशीही उडाली नाही.
"ते काल नक्सलीनी मारलं व्हतं ना पुलिसले...हरन्या नक्सली हाये म्हनत व्हते"
"नक्सली? हरन्या? काय येडबीड लागले का बे पुलिसले?"
"कोनीतरी पायजे ना बाप्पा....रिकॉर्ड ले.. हरन्या वावरात गेला व्हता रात्री...धरला ना मग त्याले रस्त्यात...जंगल म्हुन वावराचा रस्ता हाये...तर तिथेच धरला पुलिसने..."
"साली आपली तर जिदंगानीच खराब हाये साली...तिथे नक्सली इथे पुलिस..."
"जाव दे...रोजचाच हाये..."
"हा.. एकदा आपल्याले बी पकडुन नेतील ना तोवर राह पहायची"
"सोड ते...मी उद्या तुमसर ले जाउन राहिलो...भाताच्या गिरणीकडे..."
"मी बी येतो ना बे मग...एका गाडीने जाउ..पैसा वाचेल ना बे.."
--------------------------------------------------------------
"साहेब...नक्सली हाये म्हनत व्हते...आमची सगळी गाडी लुटली साहेब...कालुवर वार बी केले..माझ्या डोक्यात दगड घातला....नशीब म्हणुन जित्ता राहिलो"
"नक्सली...?" इंस्पेक्टर
"म्हनत व्हते साहेब..पण नक्सली नसनार ते" कालु बोलला
"तुला काय माहिती बे? कोन नक्सली ते?"
"म्हंजे साहेब...."
"हवालदार ह्याला घ्या आत...आन ह्या बाप्याची जबानी नोंदवा की नक्सल्यांनी लुटले"
------------------------------------------------------------------------------------
"अरे कालु...तु बी इथे"
"आयला हरन्या काय झालं बे तुला...असा थोबडा काम्हुन झालाय.."
"लई मारला ना सायबाने....सालं नशीबच खराब...तुला काम्ह्नुन घातला इथे?"
"आयला लंबी कहानी हाये..."
-------------------------------------------------------
"चला...निघा इथुन...लवकर"
"मायबाप...उठायची शक्ती नाय हाय...लई मारलाय पुलिसने"
"उचला रे ह्यांना...आपलीच मानसं आहेत...."
"मायबाप तुम्ही चौकीवर हल्ला करुन आमाले घेवुन जाताय...पण पुलिस नंतर लय त्रास देईल...आमाले राहु द्या इथेच"
"चल बे...बघतो कोन हात लावतं तुमाले"
--------------------------------------------------------
"हे कुठे आनलं आमाले?"
"ही आपली चौकी हाये बे...डॉक्टर तपासा ह्यांना. आपलीच मानसं आहेत"
-------------------------------------------------------------------
"गोरिलाज..कोम्रेड्स...आज आपल्या फ़ौजेत हरन्या आनि कालु हे दोन कॉम्रेड्स आलेत"
"तुमचे उपकार सरकार..." कालु भावनाविवश हौन बोलला.
"उपकार वगैरे काही नाही कालु...आपण आपल्या बांधवांसाठी लढतोय."
"हो सरकार"
"सरकार नाही...कॉंम्रेडस....आपण सगळे बंधु आहोत."
"हो कामग्रेड"
"हा हा हा...असु दे असु दे"
-----------------------------------------------------------
"हरन्या, कालु...आज तुमचे ट्रेनिंग पुर्ण....पहिल्या कामगिरिवर जायचेय तुम्हाला"
"यस कॉम्रेड"
"तुमच्याच गावात...त्या गद्दार बाप्पाला संपवायचेय."
"काय?"
"हो..हीच परिक्षा आहे तुमची"
----------------------------------------------------
Arkansas
रात्री साडेबारा वाजता फ़ोन आला....सकाळी ३ वाजता एअरपोर्टला जाऊन कार रेंट करायच्या आहेत, ४ वाजता परत येऊन सगळ्यांना घेऊन आरकंसास च्या ओझार्क टेकड्यांकडे निघायचंय...२ दिवस कॅम्पिंग करायचीय. नकार द्यायचा प्रश्नच नव्हता..कारण तसा ऑप्शन दिलाच नाही....नुकताच टॅको बेल मधुन चालुपाज घेऊन आलो होतो. दोन-दोन चालुपाज हादडले...किचनची आवराआवर, डिश वाशर लावता लावता १:३० वाजले आणि मग बेडवर लॅपटॉप घेऊन ऑर्कुटींग सुरु केली. काही पोस्ट वाचता वाचताच झोप आली...आणि तसाच झोपलो. ३ वाजता उठायचे टेंशन होतेच. पण तरीही ४:१५ वाजता फ़ोन आला तेव्हाच उठलो. काही मिनिटातच तयार होऊन खाली उतरलो...बघतो तर आधीच बेंच वर राजीव, विरल, हिरा आधीच पोहोचले होते.
"चला"
"तुझी कार कुठे आहे? "
"मी चावी आणलीच नाही"
"अरे तुला फ़ोनवर सांगितले ना...तुझ्या कारने एअरपोर्टवर जायचयं"
"कधी...मला नाही काही कळलं...मी झोपेत होतो. तुमच्या गाडीला काय झालंय? इथवर आलात ना कारनेच?"
"बरं चला आधीच उशीर झालाय. माझ्या गाडीचा थोडा प्रॉब्लेम आहे इंजिनचा..माहित नाही ७० च्या स्पीडने फ़्रिवेवर पळेल की नाही. पण हरकत नाही. चला जाऊया माझ्याच कारने" राजीवला नेहेमीच परिस्थितीचे भान असते.
मग त्या कारने सरळ एअरपोर्टच्या कार रेंटल्स मधे गेलो. एक ७ सिटर KIA Borrego आणि एक sedan शेवी इंम्पाला रेंट केली. प्रत्येक कार वर दोन दोन ड्रायव्हर्सला टाकले. माझे नाव मी बोरेगो मधेच टाकले. चौघांमधे तीन गाड्या (२ रेंटेड आणि १ राजीवची) वाटल्या. निघण्यापुर्वी फ़ोन करुन प्रत्येकाला तयार रहा आम्ही आलोच असा दम भरला आणि पुन्हा घरी निघालो.
घरी आल्यावर आम्ही निवांतपणे १ तास तयारी केली. लोकांचे फ़ोन येतच होते. आम्ही तयार आहोत. कधी निघायचंय म्हणुन. मग एकदाचे निघालो. गॅस शेगडी, प्रोपेन सिलिंडर, तंबु असं बरंचसं कॅम्पिंगचं सामान कोंबलं. आणि मग एकेकाला घेत घेत निघालो. ३०० मैलांचा ड्राइव्ह होता hot spring पर्यंतचा. hot Springs हे बिल क्लिंटनचं जन्मगावाजवळंच एक छोटं शहर. तिथल्या गरम पाण्याच्या झऱ्यांसाठी प्रसिद्ध आहे आणि ओझार्क टेकडीच्या पायथ्याशी आहे. तिथुन पुढे ५० एक मैलावर टेकड्यांनी वेढलेला Lake Ouachita (उचिता) आहे. त्याच्या आसपास भरपुर कॅम्पिंग साईट्स आहेत. कुठेही डेरा टाकुन राहु असा विचार होता.
शहराबाहेर आल्यावर लगेच ब्रेक घेतला. गाडी माझ्या ताब्यात आली. तिथुन टेक्सासची हद्द पार करेपर्यंत बोरेगोची राइड. काय मस्त गाडी आहे...नुसता थोडा अ‍ॅक्सेलरेटर टच केला तरी 70miles च्या वर स्पीड पकडते. पोलिस मामांपासुन सावधान राहत अशी गाडी चालवणं म्हणजे किती संयम पाळावा लागतो याचा अनुभव घेत होतो.शक्य तेव्हा ८५ च्या स्पीडने मामा लोकांचा अंदाज घेत चालवली..काही तासातच टेक्सासची हद्द क्रॉस करुन आरकंसास मधे प्रवेश केला. सीमेवरील टेक्सारकाना ह्या शहरात ब्रेक घेतला. त्याआधी आमच्या गाडीमधे अंताक्षरीचा प्रोग्राम झाला. मी ज्या टीममधे होतो अर्थातच ती टिम जिंकणार होती. प्रंचंड उन्ह पडलं होतं. किरणं रस्त्यावर रिफ़्लेक्ट होऊन डोळ्यात घुसत होती. गाडी चालवतांना बराच डोळ्यांचा व्यायाम केला होता. ब्रेकमधे डोळ्यांवर पाणी मारुन...गाडीची चावी राजीवकडे परत केली. आता आराम करायचा टाइम होता. पुढचा एक तास ड्रायव्हरच्या बाजुला बसुन निवांतपणे आरकंसासची हिरवाई पाहता पाहता hot spring मधे प्रवेश केला. गाडीत गॅस भरला...आणि तडक ब्रॅडी माउंटनकडे कुच केली. लेक उचिताला लागुनच असलेला हा ब्रॅडी माउंटन कॅम्पर्सचे फ़ेव्हरिट ठिकाण आहे.
शहर सोडताच अगदी आपल्या कोकणातल्या रस्त्यांसारखे छोटे छोटे रस्ते दिसु लागले. दुतर्फ़ा गर्द उंच झाडे. इथली झाडं ओळखीची नाही वाटत अजिबात. कुठली असतात माहीत नाही. पण असतात. शेवटी रस्ते चुकत चुकत कॅम्प साईटला पोहोचलो...पाहतो तर काय कॅम्प साईट्स फ़ुल. नो एंट्री. मग तिथुनच माहीती काढत कळलं की १० मैलांवर लेक उचिताच्या अगदी बाजुला जॉप्लिन नावाच्या जंगलात २ कॅम्प साईट्स उपलब्ध आहेत. पण जो आधी येईल त्याला ती साईट मिळेल. मग काय आम्ही सुसाट गाडी सोडली. आमची दुसरी गाडी भरकटलेलीच होती. त्या गाडीचा GPS हि गोंधळला होता. मोबाईलची रेंज गेलेली होती. एका ठिकाणी चुकुन रेंज मिळाली. भरकटेल्यांना रस्ता सांगितला आणि डायरेक्ट जॉप्लिनला यायला सांगितले.
जॉप्लिनला पोहोचलो. दोन्ही कॅम्प साईट्स अजुन उपल्ब्ध होत्या. पहिल्या साईटवर गेलो. लेक उचितोच्या काठावर, पण काठ सरळ नव्हता, उतार होता. मग दुसरी साईट बघायचे ठरविले. पण तोवर जर कोणी आधीच आले आणि दुसरी साईट ह्यापेक्षाही खराब असेल तर काय करायचं ह्या विचाराने अमितला तिथेच उभे केले आणि आम्ही गाडीने दुसऱ्या साईटवर पोहोचलो. अगदी जशी हवी होती तशीच साईट होती. तळ्याकाठची आणि जमीनही बऱ्यापैकी सपाट होती. मग मी तिथेच थांबलो आणि राजीव अमितला घ्यायला पहिल्या साईटवर गेला. अमितला घेऊन परत येतच होता.तेव्हढ्यात त्याच्यामागे एक RV (recreational vehicle, स्वदेशमधे शाहरुख कडे असते तशी व्हॅन) आली. त्या RV मधुन एक अमेरिकन कुटुंब बाहेर आलं आणि अमितशी काहीतरी बोलायला लागलं. ते लोकं जरा वैतागलेली वाटत होती. काय झालं म्हणुन आम्हीही गेलो त्यांच्याजवळ. आणि काय प्रकार घडलाय ते लक्षात आलं. झालं असं होतं की अमित पहिल्या साईटवर उभा असतांना ते लोकं तिथे गेले होते आणि त्यांना अमितने सांगितले की ती साईट त्याने बुक केलीय.म्हणुन ते दुसऱ्या साईटकडे आले पण रस्ता भटकल्याने त्यांना थोडा उशीर झाला. तोवर राजीव अमितला घेऊन दुसऱ्या साईटवर नुकताच पोहोचला होता. इथेही अमितला पाहुन ती मंडळी वैतागली होती. अमेरिकन बायका फ़ारच तापट असतात ह्या बाबतीत. त्या बाईने सरळ कॅम्पसाईटच्या रेंजर्सला फ़ोन केला आणि झाला प्रकार सांगितला. थोड्याच वेळात रेंजर पोहोचला. कशीबशी समजुत काढुन त्यांना पहिल्या साईटवर रवाना केले, पण ह्याच अटीवर की जर ती साईट तोवर जर कोणी बुक केली असेल, तर आम्हाला आमची साईट त्यांना द्यावी लागेल. मोठीच रिस्क होती. सुदैवाने ते कुटुंब परतले नाही. बहुधा त्यांना ती साईट मिळाली असेल.
मग आमची दुसरी गाडीही आली तिथे. सगळं कॅम्पिंगचं सामान त्यातच होतं. तोवर दुपारचे तीन वाजले होते. सगळे थकले होते. पण कॅम्प उभा करणे बाकी होते. आणि भुकही लागली होती. मग २-३ जणांना कार घेऊन शहरात जाऊन पिझ्झा आणि रात्रीच्या जेवणाचे, कॅम्प फ़ायरचे सामान आणायला पाठविले. बाकी आम्ही तिथेच कॅम्प सेटअप करायला थांबलो. काही अनुभवी कॅम्पर्सच्या मदतीने झोपायचे तीन तंबु उभे केले. बऱ्यापैकी जिकीरीचं काम होतं. नंतर किचन प्लॅटफ़ॉर्मवर कॅनोपी चढवली. किचन सेटअप केले. गॅस कनेक्शन जोडले. मग तंबुवर लाईटींग केली. हे करता करता पाच वाजले. अजुन जेवणाचा पत्ता नव्हता. शॉपिंग ला गेलेले गडी अजुन परतले नव्हते. फ़ोनाफ़ोनी सुरुच होती. येतो येतो करता करता सहा वाजता मंडळी परतली. पिझ्झा थंड झाला होता. बऱ्याच जणांची भुकही मेली होती. संधीचा फ़ायदा उठवत मी भरपेट पिझ्झा खाल्ला. पिझ्झा खाऊन बऱ्यापैकी सुस्तावलो. बोट रॅम्प (जिथुन बोटी तळ्यात प्रवेश करतात) जवळ एक कॉमन एरिआ होता. तिथे काही बाकडी होती. त्यावर जाऊन अंग टाकले. दिवसभरच्या मेहनतीचा थकवा तळ्याकाठावरुन थंड गार वाऱ्याच्या झुळकांनी हळु हळु वाहुन जात होता. सुर्यास्तापर्यंत (म्हणजे जवळपास साठे आठ वाजेपर्यंत) मी तिथेच पडुन होतो. अंधार झाल्यावर मात्र कॅम्पवर परतलो. सगळ्या मुली रात्रीच्या जेवणाच्या तयारीला लागल्या होत्या. आम्हीही मग कॅम्प फ़ायर पेटवला. आणि तळ्याकाठी खुर्ची टाकुन गप्पा मारत बसलो. छोले-भाताचे जेवण झाले आणि मग गुज्जु दांडिया सुरु झाला. रात्री दहा नंतर आवाज करणं जरा रिस्कि होतं कारण आजुबाजुच्या कॅम्प वाल्यांनी तक्रार केली तर आमची गच्छंती अटळ होती. हे अमेरिकन अजुनही संध्याकाळी लवकर जेवुन झोपतात आणि पहाटे लवकर उठतात.सुदैवाने आमच्या बाजुची कॅम्प वाली मंडळीही जोरजोरात गप्पा मारत होती. त्यामुळे आम्हालाही थोडा जोश चढला. नेहेमीप्रमाणे उत्साही मंडळी नाचायला वगैरे लागली. आम्हाला त्यात ओढायला लागली. पण आम्ही धर्मेंद्रचे चाहते. नाच पाहुन लांब पळतो. लोकं का नाचतात हा प्रश्न मला नेहेमीच पडतो, तेव्हाही पडला. पण उत्तर काही मिळाले नाही.
त्यानंतर मात्र थकुन सगळे तंबु मधे शिरले, मला मात्र झोप लागेना...रोज रात्री ऑर्कुट लागतो झोपायला. मग मी लोकांना भुताच्या गोष्टी सांगायला सुरुवात केली. काही वेळातच सगळी सामसुम झाली आणि मीही निरुपयोगाने डोळे बंद केले. सकाळी सुर्योदय पहायला लवकर उठायचेय असं ठरलंही होतं.
सकाळी उठुन मग सुर्योदय, तळ्यातल्या पाण्यात थोडी मस्ती आणि फ़ोटोसेशन असे कार्यक्रम उरकले. काही उत्साही मंडळींनी नाश्ता बनवायला घेतला. तो करुन आम्ही गाशा गुंडाळायला सुरुवात केली. पुढचे लक्ष होते हॉट स्प्रिंग्स. शहराचे नावच गरम पाण्याच्या झऱ्यावरुन पडले आहे. त्या झऱ्याचे पाणी औषधी असतं असा समज आहे. लोकं मोठ मोठाले कॅन्स घेऊन आले होते पाणी घेऊन जायला. एका गरम पाण्याच्या कुंडात आमचा मित्र त्याचे मोडलेले बोट शेकायला लागला (चप्पल घालुन टेनिस खेळतांना पडला आणि करंगळी मोडुन घेतली). पण पाणी इतके गरम होते की त्याला जास्त वेळ बोट बुडवायला जमत नव्हते. शेवटी त्याच्या मोरल सपोर्ट साठी आम्ही एक गेम खेळलो. प्रत्येकाने आपापले बोट त्या उकळत्या पाण्यात टाकायचे आणि जो सगळ्यात शेवटी बोट बाहेर काढेल तो जिंकला. ह्यात मी बाजी मारली. ह्या गेमचे ४-५ राउंड्स झाले. मला कॉम्पिटीशन द्यायचा खुप प्रयत्न् झाला. पण अर्थातच अयशस्वी प्रयत्न होते ते.
दुपार झाली होती. लंच टाईम..आणि पुढे दिवसभर काय करायचे हाही प्रश्न होताच. मग पेटीट-जीन माउंटन गाठायचे ठरवले. रस्त्यातच पुन्हा टॅको बेल मधे खाऊन निघालो. दोन तासाचा डेंजरस ड्राइव्ह होता. भारतातल्या घाटांप्रमाणेच, पण स्पीड कमीत कमी ताशी ४० मैलांचा ठेवावा लागत होता नाहीतर मागे गाड्या हॉन्क करुन जात. इथे कोणी आपल्याला हॉन्क केले म्हणजे आपला अपमान झाला अशी समजुत बाळगुन गाडी चालवावी लागते. पेटीट-जीन हे अरकंसास मधे वर्ल्ड-फ़ेमस असलेले प्रेमी युगल होते, त्यांना काही कारणांनी डोंगरावरुन उडी मारुन आत्महत्या करावी लागली होती. अमर प्रेमाचे प्रतिक म्हणुन त्या डोंगराला पेटीट-जीन नाव दिले होते. अर्थात ओझार्क टेकड्यांचा एक भाग होता हा डोंगर.
ओझार्क टेकड्या ह्या आपल्या सह्याद्रीसारखा अजिबात नाहीत. सह्याद्री जसा कठीण अग्निजन्य खडकांचा काळाकभिन्न दगडी वाटतो, त्याच्या उलट ओझार्क टेकड्या ह्या सेडिमेंटरी रॉक्सच्या (एकावर एक मातीचे थर जमा होऊन पुढे खडक बनतात) बनलेल्या असतात...अगदी वीटांनी बनलेल्या भींती वाटाव्यात अशा. हजारो वर्षांपुर्वी हिमनगानींना हे खडक छाटुन टाकले होते आणि त्या मार्गावर सेडार फ़ॉल्स नावाचा एक छोटासा धबधबाही निर्माण झालाय.
वर पोहोचेपर्यंत संध्याकाळचे सहा वाजले होते. आम्ही तिथल्या टुरिस्ट सेंटरमधुन पॉइंट्स चा मॅप मिळवला आणि गाडीनेच सगळे पॉइंट्स बघितले. हा अनुभव अगदीच सॉलिड होता. अगदी जंगली पायवाटांवरुन गाडी चालवावी लागत होती. दोन्ही बाजुला गर्द झाडी. अमेरिकन गाड्यांना पायवाटांची अजिबात सवय नसते. अगदी कमी स्पीडवर हळु हळु आम्ही डोंगरमाथा फ़िरत होतो. काही काही पॉइंट्स वरुन खालची सपाट खोरी दिसत होती...असले दृश्य भारतात खुपदाच बघायला मिळते, पण आठवण झाली ती एलोराच्या डोंगरावरुन जसे तापीच्या खोऱ्यातील खानदेश दिसतो त्याची. प्रत्येक पॉइंटवर आमचे फ़ोटोसेशन झाले. आणि परतीचा रस्ता धरला. पुन्हा दोन तासाचा बिकट रस्ता पार करुन हॉट स्प्रिंगला पोहोचलो.
साडे नऊ वाजले होते. सगळे रेस्टॉरंट्स बंद. शेवटी पुन्हा टॅको बेल ने आसरा दिला. आणि खाऊन आम्ही रात्री साडे-दहाला आम्ही निघालो. आणखी पाच तासांचा ड्राइव्ह बाकी होता. मी गाडी राजीवला दिली, आणि बाजुला बसलो. प्रचंड थकवा आला होता. मस्त एक झोप काढली. रस्ता सुमसान होता, पण जास्त स्पीडने चालवल्यास मामांची भीती म्हणुन ताशी ७५ मैलांच्या स्पीडला क्रुझ सेट केले आणि राजीव मांडी घालुन बसला. पण असं बसणं म्हणजे झोपेला निमंत्रण. १२ वाजता आमची गाडी इकडे तिकडे लेन च्या बाहेर जाऊ लागली. राजीव झोपेशी झगडत होता. शेवटी एका गॅस स्टेशनवर गाडी थांबवली. गॅस भरला. माझ्याकडे गाडीचा ताबा आला. जनरली ऑर्कुटींग मुळे रात्री जागण्याची माझी सवय, त्यामुळे मी बऱ्यापैकी कंडीशन मधे होतो. अजुन तीन-साडेतीन तासांचा ड्राइव्ह होता. मी क्रुझ वर गाडी न ठेवता नेहेमीसारखा अंदाज घेत ८०-८५ मैलाच्या स्पीडने निघालो. क्रुझ वर गाडी ठेवली असती तर झोप आली असती. त्यापेक्षा नॉर्मल मामा लोकांचा अंदाज घेत गाडी चालवणं सोपं वाटलं मला. रात्री तीन वाजता आम्ही प्लॅनोपासुन ३० एक मैलांवर पोहोचलो होतो आणि आता मात्र माझे डोळे मिटु लागले. हा अनुभव अविस्मरणीय होता. काही सेकंदासाठी डोळे बंद व्हायचे आणि अचानक खडबडुन जागे व्हायचो. गाडी लेनच्या बाहेर कशीही जात होती. सुदैवाने गाडीत इतर सगळे झोपले होते. फ़क्त राजीव बाजुला बसला होता. एकदा तर बाजुच्या रस्ते कामाला गाडी खरचटणार तेव्हढ्यात राजीव ओरडला, माझे डोळे उघडले आणि अगदी थोडक्यात वाचलो. मधे कुठे थांबायलाही जागा नव्हती. सगळेच जागे झाले होते. जीव मुठीत धरुन मग पुढचा अर्धा तास बिचार बसले होते. कधी एकदाचा मी लोकांना त्यांच्या अपार्टमेंटमधे उतरवतोय असं झालं होतं मला. शेवटी तो क्षण आला. गाडीतुन सामान उतरवलं आणि एकाच्या गॅरेजमधे टाकलं. सकाळचे पावणेचार झाले होते. गाड्या परत करायच्या होत्या. सकाळी साडेचारच्या नंतर परत केल्या असत्या तर एका दिवसाचा रेंट भरावा लागला असता. मग तसेच आम्ही चार जण तीन गाड्या घेऊन एअरपोर्टच्या दिशेने निघालो.
एअरपोर्टच्या रिटर्न्समधे कार परत केल्या. आणि घरचा रस्ता धरला. एक मोठी ट्रिप संपली होती. लोकं फ़िलॉसॉफ़िकल बनत होते. मधेच राजीवने गाडी त्याच्या आवडत्या धार्मिक विषयांवर नेली. आणि मग खरा टाइमपास सुरु झाला. पुढचा पुर्ण वेळ मी आणि राजीव भांडत होतो. विषय नेहेमीचेच. वालीला का मारले, सीतेची अग्निपरिक्षा का घेतली, तीला का सोडुन दिले, शुर्पणखेचे नाक का कापले वगैरे वगैरे.
घर कधी आलं ते कळलंच नाही. पण घरी जाताच शांत झोप आली,ऑर्कुटवर कम्युनिटीजवर पोस्ट करायची गरज पडली नाही, कारण त्याची उणीव कार मधे भांडुन पुर्ण केली होती.
"चला"
"तुझी कार कुठे आहे? "
"मी चावी आणलीच नाही"
"अरे तुला फ़ोनवर सांगितले ना...तुझ्या कारने एअरपोर्टवर जायचयं"
"कधी...मला नाही काही कळलं...मी झोपेत होतो. तुमच्या गाडीला काय झालंय? इथवर आलात ना कारनेच?"
"बरं चला आधीच उशीर झालाय. माझ्या गाडीचा थोडा प्रॉब्लेम आहे इंजिनचा..माहित नाही ७० च्या स्पीडने फ़्रिवेवर पळेल की नाही. पण हरकत नाही. चला जाऊया माझ्याच कारने" राजीवला नेहेमीच परिस्थितीचे भान असते.
मग त्या कारने सरळ एअरपोर्टच्या कार रेंटल्स मधे गेलो. एक ७ सिटर KIA Borrego आणि एक sedan शेवी इंम्पाला रेंट केली. प्रत्येक कार वर दोन दोन ड्रायव्हर्सला टाकले. माझे नाव मी बोरेगो मधेच टाकले. चौघांमधे तीन गाड्या (२ रेंटेड आणि १ राजीवची) वाटल्या. निघण्यापुर्वी फ़ोन करुन प्रत्येकाला तयार रहा आम्ही आलोच असा दम भरला आणि पुन्हा घरी निघालो.
घरी आल्यावर आम्ही निवांतपणे १ तास तयारी केली. लोकांचे फ़ोन येतच होते. आम्ही तयार आहोत. कधी निघायचंय म्हणुन. मग एकदाचे निघालो. गॅस शेगडी, प्रोपेन सिलिंडर, तंबु असं बरंचसं कॅम्पिंगचं सामान कोंबलं. आणि मग एकेकाला घेत घेत निघालो. ३०० मैलांचा ड्राइव्ह होता hot spring पर्यंतचा. hot Springs हे बिल क्लिंटनचं जन्मगावाजवळंच एक छोटं शहर. तिथल्या गरम पाण्याच्या झऱ्यांसाठी प्रसिद्ध आहे आणि ओझार्क टेकडीच्या पायथ्याशी आहे. तिथुन पुढे ५० एक मैलावर टेकड्यांनी वेढलेला Lake Ouachita (उचिता) आहे. त्याच्या आसपास भरपुर कॅम्पिंग साईट्स आहेत. कुठेही डेरा टाकुन राहु असा विचार होता.
शहराबाहेर आल्यावर लगेच ब्रेक घेतला. गाडी माझ्या ताब्यात आली. तिथुन टेक्सासची हद्द पार करेपर्यंत बोरेगोची राइड. काय मस्त गाडी आहे...नुसता थोडा अ‍ॅक्सेलरेटर टच केला तरी 70miles च्या वर स्पीड पकडते. पोलिस मामांपासुन सावधान राहत अशी गाडी चालवणं म्हणजे किती संयम पाळावा लागतो याचा अनुभव घेत होतो.शक्य तेव्हा ८५ च्या स्पीडने मामा लोकांचा अंदाज घेत चालवली..काही तासातच टेक्सासची हद्द क्रॉस करुन आरकंसास मधे प्रवेश केला. सीमेवरील टेक्सारकाना ह्या शहरात ब्रेक घेतला. त्याआधी आमच्या गाडीमधे अंताक्षरीचा प्रोग्राम झाला. मी ज्या टीममधे होतो अर्थातच ती टिम जिंकणार होती. प्रंचंड उन्ह पडलं होतं. किरणं रस्त्यावर रिफ़्लेक्ट होऊन डोळ्यात घुसत होती. गाडी चालवतांना बराच डोळ्यांचा व्यायाम केला होता. ब्रेकमधे डोळ्यांवर पाणी मारुन...गाडीची चावी राजीवकडे परत केली. आता आराम करायचा टाइम होता. पुढचा एक तास ड्रायव्हरच्या बाजुला बसुन निवांतपणे आरकंसासची हिरवाई पाहता पाहता hot spring मधे प्रवेश केला. गाडीत गॅस भरला...आणि तडक ब्रॅडी माउंटनकडे कुच केली. लेक उचिताला लागुनच असलेला हा ब्रॅडी माउंटन कॅम्पर्सचे फ़ेव्हरिट ठिकाण आहे.
शहर सोडताच अगदी आपल्या कोकणातल्या रस्त्यांसारखे छोटे छोटे रस्ते दिसु लागले. दुतर्फ़ा गर्द उंच झाडे. इथली झाडं ओळखीची नाही वाटत अजिबात. कुठली असतात माहीत नाही. पण असतात. शेवटी रस्ते चुकत चुकत कॅम्प साईटला पोहोचलो...पाहतो तर काय कॅम्प साईट्स फ़ुल. नो एंट्री. मग तिथुनच माहीती काढत कळलं की १० मैलांवर लेक उचिताच्या अगदी बाजुला जॉप्लिन नावाच्या जंगलात २ कॅम्प साईट्स उपलब्ध आहेत. पण जो आधी येईल त्याला ती साईट मिळेल. मग काय आम्ही सुसाट गाडी सोडली. आमची दुसरी गाडी भरकटलेलीच होती. त्या गाडीचा GPS हि गोंधळला होता. मोबाईलची रेंज गेलेली होती. एका ठिकाणी चुकुन रेंज मिळाली. भरकटेल्यांना रस्ता सांगितला आणि डायरेक्ट जॉप्लिनला यायला सांगितले.
जॉप्लिनला पोहोचलो. दोन्ही कॅम्प साईट्स अजुन उपल्ब्ध होत्या. पहिल्या साईटवर गेलो. लेक उचितोच्या काठावर, पण काठ सरळ नव्हता, उतार होता. मग दुसरी साईट बघायचे ठरविले. पण तोवर जर कोणी आधीच आले आणि दुसरी साईट ह्यापेक्षाही खराब असेल तर काय करायचं ह्या विचाराने अमितला तिथेच उभे केले आणि आम्ही गाडीने दुसऱ्या साईटवर पोहोचलो. अगदी जशी हवी होती तशीच साईट होती. तळ्याकाठची आणि जमीनही बऱ्यापैकी सपाट होती. मग मी तिथेच थांबलो आणि राजीव अमितला घ्यायला पहिल्या साईटवर गेला. अमितला घेऊन परत येतच होता.तेव्हढ्यात त्याच्यामागे एक RV (recreational vehicle, स्वदेशमधे शाहरुख कडे असते तशी व्हॅन) आली. त्या RV मधुन एक अमेरिकन कुटुंब बाहेर आलं आणि अमितशी काहीतरी बोलायला लागलं. ते लोकं जरा वैतागलेली वाटत होती. काय झालं म्हणुन आम्हीही गेलो त्यांच्याजवळ. आणि काय प्रकार घडलाय ते लक्षात आलं. झालं असं होतं की अमित पहिल्या साईटवर उभा असतांना ते लोकं तिथे गेले होते आणि त्यांना अमितने सांगितले की ती साईट त्याने बुक केलीय.म्हणुन ते दुसऱ्या साईटकडे आले पण रस्ता भटकल्याने त्यांना थोडा उशीर झाला. तोवर राजीव अमितला घेऊन दुसऱ्या साईटवर नुकताच पोहोचला होता. इथेही अमितला पाहुन ती मंडळी वैतागली होती. अमेरिकन बायका फ़ारच तापट असतात ह्या बाबतीत. त्या बाईने सरळ कॅम्पसाईटच्या रेंजर्सला फ़ोन केला आणि झाला प्रकार सांगितला. थोड्याच वेळात रेंजर पोहोचला. कशीबशी समजुत काढुन त्यांना पहिल्या साईटवर रवाना केले, पण ह्याच अटीवर की जर ती साईट तोवर जर कोणी बुक केली असेल, तर आम्हाला आमची साईट त्यांना द्यावी लागेल. मोठीच रिस्क होती. सुदैवाने ते कुटुंब परतले नाही. बहुधा त्यांना ती साईट मिळाली असेल.
मग आमची दुसरी गाडीही आली तिथे. सगळं कॅम्पिंगचं सामान त्यातच होतं. तोवर दुपारचे तीन वाजले होते. सगळे थकले होते. पण कॅम्प उभा करणे बाकी होते. आणि भुकही लागली होती. मग २-३ जणांना कार घेऊन शहरात जाऊन पिझ्झा आणि रात्रीच्या जेवणाचे, कॅम्प फ़ायरचे सामान आणायला पाठविले. बाकी आम्ही तिथेच कॅम्प सेटअप करायला थांबलो. काही अनुभवी कॅम्पर्सच्या मदतीने झोपायचे तीन तंबु उभे केले. बऱ्यापैकी जिकीरीचं काम होतं. नंतर किचन प्लॅटफ़ॉर्मवर कॅनोपी चढवली. किचन सेटअप केले. गॅस कनेक्शन जोडले. मग तंबुवर लाईटींग केली. हे करता करता पाच वाजले. अजुन जेवणाचा पत्ता नव्हता. शॉपिंग ला गेलेले गडी अजुन परतले नव्हते. फ़ोनाफ़ोनी सुरुच होती. येतो येतो करता करता सहा वाजता मंडळी परतली. पिझ्झा थंड झाला होता. बऱ्याच जणांची भुकही मेली होती. संधीचा फ़ायदा उठवत मी भरपेट पिझ्झा खाल्ला. पिझ्झा खाऊन बऱ्यापैकी सुस्तावलो. बोट रॅम्प (जिथुन बोटी तळ्यात प्रवेश करतात) जवळ एक कॉमन एरिआ होता. तिथे काही बाकडी होती. त्यावर जाऊन अंग टाकले. दिवसभरच्या मेहनतीचा थकवा तळ्याकाठावरुन थंड गार वाऱ्याच्या झुळकांनी हळु हळु वाहुन जात होता. सुर्यास्तापर्यंत (म्हणजे जवळपास साठे आठ वाजेपर्यंत) मी तिथेच पडुन होतो. अंधार झाल्यावर मात्र कॅम्पवर परतलो. सगळ्या मुली रात्रीच्या जेवणाच्या तयारीला लागल्या होत्या. आम्हीही मग कॅम्प फ़ायर पेटवला. आणि तळ्याकाठी खुर्ची टाकुन गप्पा मारत बसलो. छोले-भाताचे जेवण झाले आणि मग गुज्जु दांडिया सुरु झाला. रात्री दहा नंतर आवाज करणं जरा रिस्कि होतं कारण आजुबाजुच्या कॅम्प वाल्यांनी तक्रार केली तर आमची गच्छंती अटळ होती. हे अमेरिकन अजुनही संध्याकाळी लवकर जेवुन झोपतात आणि पहाटे लवकर उठतात.सुदैवाने आमच्या बाजुची कॅम्प वाली मंडळीही जोरजोरात गप्पा मारत होती. त्यामुळे आम्हालाही थोडा जोश चढला. नेहेमीप्रमाणे उत्साही मंडळी नाचायला वगैरे लागली. आम्हाला त्यात ओढायला लागली. पण आम्ही धर्मेंद्रचे चाहते. नाच पाहुन लांब पळतो. लोकं का नाचतात हा प्रश्न मला नेहेमीच पडतो, तेव्हाही पडला. पण उत्तर काही मिळाले नाही.
त्यानंतर मात्र थकुन सगळे तंबु मधे शिरले, मला मात्र झोप लागेना...रोज रात्री ऑर्कुट लागतो झोपायला. मग मी लोकांना भुताच्या गोष्टी सांगायला सुरुवात केली. काही वेळातच सगळी सामसुम झाली आणि मीही निरुपयोगाने डोळे बंद केले. सकाळी सुर्योदय पहायला लवकर उठायचेय असं ठरलंही होतं.
सकाळी उठुन मग सुर्योदय, तळ्यातल्या पाण्यात थोडी मस्ती आणि फ़ोटोसेशन असे कार्यक्रम उरकले. काही उत्साही मंडळींनी नाश्ता बनवायला घेतला. तो करुन आम्ही गाशा गुंडाळायला सुरुवात केली. पुढचे लक्ष होते हॉट स्प्रिंग्स. शहराचे नावच गरम पाण्याच्या झऱ्यावरुन पडले आहे. त्या झऱ्याचे पाणी औषधी असतं असा समज आहे. लोकं मोठ मोठाले कॅन्स घेऊन आले होते पाणी घेऊन जायला. एका गरम पाण्याच्या कुंडात आमचा मित्र त्याचे मोडलेले बोट शेकायला लागला (चप्पल घालुन टेनिस खेळतांना पडला आणि करंगळी मोडुन घेतली). पण पाणी इतके गरम होते की त्याला जास्त वेळ बोट बुडवायला जमत नव्हते. शेवटी त्याच्या मोरल सपोर्ट साठी आम्ही एक गेम खेळलो. प्रत्येकाने आपापले बोट त्या उकळत्या पाण्यात टाकायचे आणि जो सगळ्यात शेवटी बोट बाहेर काढेल तो जिंकला. ह्यात मी बाजी मारली. ह्या गेमचे ४-५ राउंड्स झाले. मला कॉम्पिटीशन द्यायचा खुप प्रयत्न् झाला. पण अर्थातच अयशस्वी प्रयत्न होते ते.
दुपार झाली होती. लंच टाईम..आणि पुढे दिवसभर काय करायचे हाही प्रश्न होताच. मग पेटीट-जीन माउंटन गाठायचे ठरवले. रस्त्यातच पुन्हा टॅको बेल मधे खाऊन निघालो. दोन तासाचा डेंजरस ड्राइव्ह होता. भारतातल्या घाटांप्रमाणेच, पण स्पीड कमीत कमी ताशी ४० मैलांचा ठेवावा लागत होता नाहीतर मागे गाड्या हॉन्क करुन जात. इथे कोणी आपल्याला हॉन्क केले म्हणजे आपला अपमान झाला अशी समजुत बाळगुन गाडी चालवावी लागते. पेटीट-जीन हे अरकंसास मधे वर्ल्ड-फ़ेमस असलेले प्रेमी युगल होते, त्यांना काही कारणांनी डोंगरावरुन उडी मारुन आत्महत्या करावी लागली होती. अमर प्रेमाचे प्रतिक म्हणुन त्या डोंगराला पेटीट-जीन नाव दिले होते. अर्थात ओझार्क टेकड्यांचा एक भाग होता हा डोंगर.
ओझार्क टेकड्या ह्या आपल्या सह्याद्रीसारखा अजिबात नाहीत. सह्याद्री जसा कठीण अग्निजन्य खडकांचा काळाकभिन्न दगडी वाटतो, त्याच्या उलट ओझार्क टेकड्या ह्या सेडिमेंटरी रॉक्सच्या (एकावर एक मातीचे थर जमा होऊन पुढे खडक बनतात) बनलेल्या असतात...अगदी वीटांनी बनलेल्या भींती वाटाव्यात अशा. हजारो वर्षांपुर्वी हिमनगानींना हे खडक छाटुन टाकले होते आणि त्या मार्गावर सेडार फ़ॉल्स नावाचा एक छोटासा धबधबाही निर्माण झालाय.
वर पोहोचेपर्यंत संध्याकाळचे सहा वाजले होते. आम्ही तिथल्या टुरिस्ट सेंटरमधुन पॉइंट्स चा मॅप मिळवला आणि गाडीनेच सगळे पॉइंट्स बघितले. हा अनुभव अगदीच सॉलिड होता. अगदी जंगली पायवाटांवरुन गाडी चालवावी लागत होती. दोन्ही बाजुला गर्द झाडी. अमेरिकन गाड्यांना पायवाटांची अजिबात सवय नसते. अगदी कमी स्पीडवर हळु हळु आम्ही डोंगरमाथा फ़िरत होतो. काही काही पॉइंट्स वरुन खालची सपाट खोरी दिसत होती...असले दृश्य भारतात खुपदाच बघायला मिळते, पण आठवण झाली ती एलोराच्या डोंगरावरुन जसे तापीच्या खोऱ्यातील खानदेश दिसतो त्याची. प्रत्येक पॉइंटवर आमचे फ़ोटोसेशन झाले. आणि परतीचा रस्ता धरला. पुन्हा दोन तासाचा बिकट रस्ता पार करुन हॉट स्प्रिंगला पोहोचलो.
साडे नऊ वाजले होते. सगळे रेस्टॉरंट्स बंद. शेवटी पुन्हा टॅको बेल ने आसरा दिला. आणि खाऊन आम्ही रात्री साडे-दहाला आम्ही निघालो. आणखी पाच तासांचा ड्राइव्ह बाकी होता. मी गाडी राजीवला दिली, आणि बाजुला बसलो. प्रचंड थकवा आला होता. मस्त एक झोप काढली. रस्ता सुमसान होता, पण जास्त स्पीडने चालवल्यास मामांची भीती म्हणुन ताशी ७५ मैलांच्या स्पीडला क्रुझ सेट केले आणि राजीव मांडी घालुन बसला. पण असं बसणं म्हणजे झोपेला निमंत्रण. १२ वाजता आमची गाडी इकडे तिकडे लेन च्या बाहेर जाऊ लागली. राजीव झोपेशी झगडत होता. शेवटी एका गॅस स्टेशनवर गाडी थांबवली. गॅस भरला. माझ्याकडे गाडीचा ताबा आला. जनरली ऑर्कुटींग मुळे रात्री जागण्याची माझी सवय, त्यामुळे मी बऱ्यापैकी कंडीशन मधे होतो. अजुन तीन-साडेतीन तासांचा ड्राइव्ह होता. मी क्रुझ वर गाडी न ठेवता नेहेमीसारखा अंदाज घेत ८०-८५ मैलाच्या स्पीडने निघालो. क्रुझ वर गाडी ठेवली असती तर झोप आली असती. त्यापेक्षा नॉर्मल मामा लोकांचा अंदाज घेत गाडी चालवणं सोपं वाटलं मला. रात्री तीन वाजता आम्ही प्लॅनोपासुन ३० एक मैलांवर पोहोचलो होतो आणि आता मात्र माझे डोळे मिटु लागले. हा अनुभव अविस्मरणीय होता. काही सेकंदासाठी डोळे बंद व्हायचे आणि अचानक खडबडुन जागे व्हायचो. गाडी लेनच्या बाहेर कशीही जात होती. सुदैवाने गाडीत इतर सगळे झोपले होते. फ़क्त राजीव बाजुला बसला होता. एकदा तर बाजुच्या रस्ते कामाला गाडी खरचटणार तेव्हढ्यात राजीव ओरडला, माझे डोळे उघडले आणि अगदी थोडक्यात वाचलो. मधे कुठे थांबायलाही जागा नव्हती. सगळेच जागे झाले होते. जीव मुठीत धरुन मग पुढचा अर्धा तास बिचार बसले होते. कधी एकदाचा मी लोकांना त्यांच्या अपार्टमेंटमधे उतरवतोय असं झालं होतं मला. शेवटी तो क्षण आला. गाडीतुन सामान उतरवलं आणि एकाच्या गॅरेजमधे टाकलं. सकाळचे पावणेचार झाले होते. गाड्या परत करायच्या होत्या. सकाळी साडेचारच्या नंतर परत केल्या असत्या तर एका दिवसाचा रेंट भरावा लागला असता. मग तसेच आम्ही चार जण तीन गाड्या घेऊन एअरपोर्टच्या दिशेने निघालो.
एअरपोर्टच्या रिटर्न्समधे कार परत केल्या. आणि घरचा रस्ता धरला. एक मोठी ट्रिप संपली होती. लोकं फ़िलॉसॉफ़िकल बनत होते. मधेच राजीवने गाडी त्याच्या आवडत्या धार्मिक विषयांवर नेली. आणि मग खरा टाइमपास सुरु झाला. पुढचा पुर्ण वेळ मी आणि राजीव भांडत होतो. विषय नेहेमीचेच. वालीला का मारले, सीतेची अग्निपरिक्षा का घेतली, तीला का सोडुन दिले, शुर्पणखेचे नाक का कापले वगैरे वगैरे.
घर कधी आलं ते कळलंच नाही. पण घरी जाताच शांत झोप आली,ऑर्कुटवर कम्युनिटीजवर पोस्ट करायची गरज पडली नाही, कारण त्याची उणीव कार मधे भांडुन पुर्ण केली होती.
Tuesday, May 25, 2010
निवृत्त
[एकसे बढकर एक महारथी पत्रकार जमलेत, पंतप्रधानांची पत्रकार परिषद कव्हर करायला प्रत्येकाचा उत्साह ओसांडुन वाहतोय. अचानक पत्रकार परिषद भरविण्याचं कारण कोणालाच कळेना, त्यामुळे उत्कंठा शिगेला. तेव्हढ्यात पंतप्रधानांचे आगमन. सगळीकडे शांतता. पंतप्रधान माइकपुढे येतात]
पंप्र: मित्रहो... प्रस्तावना करत नाही. मी निवृत्त होणार आहे.
[सगळे अवाक, हे काय भलतंच]
पंप्र: तुमच्या सगळ्यांच्या मनात काय प्रश्न आहे हे मी जाणतो. मी निवृत्त का व्हायचं ठरवलं हेच कळत नाहीये ना?
[पत्रकारांची होकारात्मक शांतता]
पंप्र: माझ वय ८४ वर्ष. गेल्या ६० वर्षापासुन राजकारणात सक्रिय आहे. साध्या कार्यकर्त्यापासुन ते आज पंतप्रधानापर्यंत. आयुष्यात अनेक चढ-उतार पाहिले. जीवनात प्रत्येक अडचणींवर संघर्षाने मात करत आज ह्या टप्प्यावर पोहोचलोय. माझं राजकारण हे लोकांसाठी कधीच नव्हतं.
[पत्रकारांमधे खळबळ]
पंप्र: माझं राजकारण हे माझ्या स्वत:साठी होतं. लोकांनी माझंच ऐकावं. मी म्हणेल तसंच व्हावं ह्या अनिवार इच्छेपायी मी शक्य त्या मार्गाने सत्ता माझ्या ताब्यात राहिल याच्याच प्रयत्नात राहिलो. ह्या प्रयत्नात अनेक बरे-वाईट निर्णय जनतेच्या भल्यासाठीही झाले असतील, पण त्यांचा हेतु कधीही निर्मळ नव्हता.
[आजवरचा सगळ्यात स्वच्छ प्रतिमेचा पंतप्रधान असं काहीतरी बोलतोय यावर कोणाचाच विश्वास बसेना. ह्या धक्क्यातुन पत्रकार सावरलेच नाहीत]
पंप्र: गेले ६ वर्ष मी सर्वोच्च पदावर आहे. संपुर्ण बहुमतात. पक्षांतर्गत विरोधकही नाहित मला. जसं हवं तसं राज्य करतोय. ह्याच ६ वर्षांसाठी मी त्याआधीची ५४ वर्ष राजकारण केलं. ईश्वरकृपेने अजुनही मी ठणठणीत आहे. आणखी ४ वर्ष सहज राज्य करु शकेल इतकी उत्तम प्रकृती आहे. पण मग मी निवृत्तीचा निर्णय का घेतोय?
[पत्रकारांची उत्कंठा शिगेला]
पंप्र:काल एक विचित्र घटना घडली. काल स्वप्नात बापु आले. तसाच अवतार, तीच काठी, तोच चष्मा, तेच टक्कल, तेच चमकणारे डोळे. बापु खुप गुश्श्यात दिसत होते. बापु पुढे आले आणि काठीने मला बदडायला लागले. काय चालवलं आहेस हे, म्हणुन मला जाब विचारत होते आणि काठीने मारत होते.
[पंतप्रधान वेडे वैगेरे झालेत याची पत्रकारांना आता खात्री झाली]
पत्रकार: मग म्हणुन तुम्ही पंतप्रधानपद सोडताय का?
पंप्र: बापुंनी मारलं म्हणुन नाही. बापु मला मारत होते. मी चुपचाप मार खात होतो. पण एक क्षण असा आला जेव्हा मस्तकात एक सणक येऊन गेली. मी बापुंची काठी घेऊन त्यांच्या मस्तकावर बेभान होऊन प्रहार करु लागलो. बापु रक्ताच्या थारोळ्यात पडले. मी भानावर आलो. हे राम मी हे काय करुन बसलो? मी बापुंना ठार मारलं? बापुंपासुन प्रेरित होऊन बालपणापासुनच देशसेवेचे व्रत उचललेला मी, त्यांच्या प्रत्येक आदेशाचं पालन करणारा मी, वयाच्या विशीतच बापुंचा सहवास लाभल्यानेच आयुष्यात एक ध्येय घेऊन चालु शकणारा मी, मी बापुंना मारलं? मुळात बापुंवर मला मारायची वेळच का आली? मी घामाघुम होऊन उठलो. उठलो तेव्हापासुन झोपु शकलो नाही. आयुष्यात मी मार्गापासुन कधी ढळलो मला कळलंच नाही. राजकारणाच्या धुंदीमधे मी माझं आयुष्य वाया घालवलं याची मला जाणीव झाली. त्यासाठी स्वप्नात का असेना, मला बापुंना ठार मारावं लागलं होतं. स्वप्नात का असेना बापुंना हाती शस्त्र धरावं लागलं, हिंसा करावी लागली. हे मी सहन करु शकलो असतो, पण माझ्यात जागृत झालेला ६० वर्षांपुर्वीचा गांधीवादी हे कदापि सहन करु शकत नाही. मी प्रायश्चित्त घ्यायचं ठरवलंय. मी पद सोडायचं ठरवलंय. मी फ़क्त निर्णय कळवायला ही प्रत्रकार परिषद भरवली होती. ह्यावर एकही प्रश्न मला नकोय. मी राष्ट्रपतींकडे राजीनामा दिलाय.
[पंतप्रधान निघुन जातात. पत्रकारांमधे खळबळ. उत्तराधिकारी कोण हे कळणं तर गरजेचं असतंच. ही पत्रकार परिषद अभुतपुर्व असते. पत्रकार पंतप्रधांनामगे धावतात. पंतप्रधान गांधींच्य समाधीकडे जायला निघालेले असतात. त्यांच्या राजीनाम्याची बातमी वाऱ्यासारखी पसरलेली असते. पंतप्रधान फ़क्त निवृत्तीवर समाधान मानणार की आणखी काही गौप्यस्फ़ोट करणार याबाबत चर्चा सुरु होतात. राजकीय वर्तुळात खळबळ आणि अस्वस्थता]
काही वेळातच ब्रेकींग न्युज झळकते. पंतप्रधानांचा बॉम्बस्फ़ोटात मृत्यु... गांधींच्या समाधीचेही बरेचसे नुकसान.
पंप्र: मित्रहो... प्रस्तावना करत नाही. मी निवृत्त होणार आहे.
[सगळे अवाक, हे काय भलतंच]
पंप्र: तुमच्या सगळ्यांच्या मनात काय प्रश्न आहे हे मी जाणतो. मी निवृत्त का व्हायचं ठरवलं हेच कळत नाहीये ना?
[पत्रकारांची होकारात्मक शांतता]
पंप्र: माझ वय ८४ वर्ष. गेल्या ६० वर्षापासुन राजकारणात सक्रिय आहे. साध्या कार्यकर्त्यापासुन ते आज पंतप्रधानापर्यंत. आयुष्यात अनेक चढ-उतार पाहिले. जीवनात प्रत्येक अडचणींवर संघर्षाने मात करत आज ह्या टप्प्यावर पोहोचलोय. माझं राजकारण हे लोकांसाठी कधीच नव्हतं.
[पत्रकारांमधे खळबळ]
पंप्र: माझं राजकारण हे माझ्या स्वत:साठी होतं. लोकांनी माझंच ऐकावं. मी म्हणेल तसंच व्हावं ह्या अनिवार इच्छेपायी मी शक्य त्या मार्गाने सत्ता माझ्या ताब्यात राहिल याच्याच प्रयत्नात राहिलो. ह्या प्रयत्नात अनेक बरे-वाईट निर्णय जनतेच्या भल्यासाठीही झाले असतील, पण त्यांचा हेतु कधीही निर्मळ नव्हता.
[आजवरचा सगळ्यात स्वच्छ प्रतिमेचा पंतप्रधान असं काहीतरी बोलतोय यावर कोणाचाच विश्वास बसेना. ह्या धक्क्यातुन पत्रकार सावरलेच नाहीत]
पंप्र: गेले ६ वर्ष मी सर्वोच्च पदावर आहे. संपुर्ण बहुमतात. पक्षांतर्गत विरोधकही नाहित मला. जसं हवं तसं राज्य करतोय. ह्याच ६ वर्षांसाठी मी त्याआधीची ५४ वर्ष राजकारण केलं. ईश्वरकृपेने अजुनही मी ठणठणीत आहे. आणखी ४ वर्ष सहज राज्य करु शकेल इतकी उत्तम प्रकृती आहे. पण मग मी निवृत्तीचा निर्णय का घेतोय?
[पत्रकारांची उत्कंठा शिगेला]
पंप्र:काल एक विचित्र घटना घडली. काल स्वप्नात बापु आले. तसाच अवतार, तीच काठी, तोच चष्मा, तेच टक्कल, तेच चमकणारे डोळे. बापु खुप गुश्श्यात दिसत होते. बापु पुढे आले आणि काठीने मला बदडायला लागले. काय चालवलं आहेस हे, म्हणुन मला जाब विचारत होते आणि काठीने मारत होते.
[पंतप्रधान वेडे वैगेरे झालेत याची पत्रकारांना आता खात्री झाली]
पत्रकार: मग म्हणुन तुम्ही पंतप्रधानपद सोडताय का?
पंप्र: बापुंनी मारलं म्हणुन नाही. बापु मला मारत होते. मी चुपचाप मार खात होतो. पण एक क्षण असा आला जेव्हा मस्तकात एक सणक येऊन गेली. मी बापुंची काठी घेऊन त्यांच्या मस्तकावर बेभान होऊन प्रहार करु लागलो. बापु रक्ताच्या थारोळ्यात पडले. मी भानावर आलो. हे राम मी हे काय करुन बसलो? मी बापुंना ठार मारलं? बापुंपासुन प्रेरित होऊन बालपणापासुनच देशसेवेचे व्रत उचललेला मी, त्यांच्या प्रत्येक आदेशाचं पालन करणारा मी, वयाच्या विशीतच बापुंचा सहवास लाभल्यानेच आयुष्यात एक ध्येय घेऊन चालु शकणारा मी, मी बापुंना मारलं? मुळात बापुंवर मला मारायची वेळच का आली? मी घामाघुम होऊन उठलो. उठलो तेव्हापासुन झोपु शकलो नाही. आयुष्यात मी मार्गापासुन कधी ढळलो मला कळलंच नाही. राजकारणाच्या धुंदीमधे मी माझं आयुष्य वाया घालवलं याची मला जाणीव झाली. त्यासाठी स्वप्नात का असेना, मला बापुंना ठार मारावं लागलं होतं. स्वप्नात का असेना बापुंना हाती शस्त्र धरावं लागलं, हिंसा करावी लागली. हे मी सहन करु शकलो असतो, पण माझ्यात जागृत झालेला ६० वर्षांपुर्वीचा गांधीवादी हे कदापि सहन करु शकत नाही. मी प्रायश्चित्त घ्यायचं ठरवलंय. मी पद सोडायचं ठरवलंय. मी फ़क्त निर्णय कळवायला ही प्रत्रकार परिषद भरवली होती. ह्यावर एकही प्रश्न मला नकोय. मी राष्ट्रपतींकडे राजीनामा दिलाय.
[पंतप्रधान निघुन जातात. पत्रकारांमधे खळबळ. उत्तराधिकारी कोण हे कळणं तर गरजेचं असतंच. ही पत्रकार परिषद अभुतपुर्व असते. पत्रकार पंतप्रधांनामगे धावतात. पंतप्रधान गांधींच्य समाधीकडे जायला निघालेले असतात. त्यांच्या राजीनाम्याची बातमी वाऱ्यासारखी पसरलेली असते. पंतप्रधान फ़क्त निवृत्तीवर समाधान मानणार की आणखी काही गौप्यस्फ़ोट करणार याबाबत चर्चा सुरु होतात. राजकीय वर्तुळात खळबळ आणि अस्वस्थता]
काही वेळातच ब्रेकींग न्युज झळकते. पंतप्रधानांचा बॉम्बस्फ़ोटात मृत्यु... गांधींच्या समाधीचेही बरेचसे नुकसान.
Subscribe to:
Posts (Atom)